Byggt á spennustigum er hægt að flokka orkudreifingarbúnað í há-spennu, meðal-spennu og lág-dreifingarbúnað. Há-dreifingarbúnaður er venjulega notaður í grunnlínum raforkukerfa og fyrir stóra-iðnaðarneytendur, þar sem hann er ábyrgur fyrir dreifingu og stjórnun háspennu raforku. Miðlungs-dreifingarbúnaður er aðallega notaður í dreifikerfi þéttbýlis, iðnaðargörðum og stórum byggingarsamstæðum til að umbreyta og dreifa raforku frá há-spennulínum niður í-lágspennukerfi. Lágspennudreifingarbúnaður er fyrst og fremst notaður í íbúðarhúsnæði og litlum atvinnuhúsnæði til að tryggja örugga og stöðuga notkun raftækja og tækja.
Byggt á burðarvirki og fyrirhugaðri notkun er hægt að flokka rafdreifingarbúnað frekar í dreifiskápa, rofabúnað, samsettar aðveitustöðvar og dreifikassa. Dreifingarskápar og rofabúnaður eru mikið notaðir í iðnaðaraðstöðu og stórum atvinnuhúsnæði og bjóða upp á miðlæga stjórnunar- og verndarmöguleika. Fyrirferðarlítil aðveitustöðvar henta fyrir svæði með einbeitt miðlungs-til-lítið álag; þeir samþætta orkuumbreytingu, dreifingu og stjórnunaraðgerðir í eina einingu, sem auðveldar uppsetningu og viðhald. Dreifingarkassar finnast venjulega í dvalarheimilum og smærri byggingum og veita lágspennuafldreifingu og rafrásarvörn. Ennfremur, byggt á stjórnunaraðferðum og greindarstigi, er hægt að skipta orkudreifingarbúnaði í stórum dráttum í hefðbundnar og greindar tegundir. Hefðbundinn búnaður byggir fyrst og fremst á vélrænum eða rafsegulfræðilegum íhlutum til að skipta um stjórn og vernd, en greindur dreifingarbúnaður er búinn stafrænu eftirliti, fjarstýringu og sjálfvirkum verndarkerfum, sem gerir getu eins og hleðsluvöktun,-bilunarviðvörun og gagnastjórnun til að auka öryggi og rekstrarskilvirkni raforkukerfisins.
